Skuteczna reklama Twojego biznesu

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Wędkarstwo

Dużych leszczy należy szukać zarówno w strefie brzegowej, jak i nurtowej zawsze w najgłębszych miejscach rzeki.
Stanowiska najchętniej zajmują w nurcie i tylko w płaskodennych, niegłębokich rzekach szukają azylu pod brzegowymi nawisami krzewów, spędzając tam godziny międzyżerowe. Ich żerowiskami są doły i rynny śródrzeczne, zagłówkowe baseny zawsze z umiarkowanym prądem. Każdy wędkarz łatwo je zlokalizuje, obserwując poranne i późnowieczorne spławianie się ryb.
Herzberg twierdzi, że leszcze żerują w sposób następujący: wygiętą w łuk tyralierą suną w górę rzeki, przetrząsając dno, osiągnąwszy zaś górny kraniec żerowiska, szybko spływają w dół i rozpoczynają żer od nowa. Istna orka, tyle że w jedną stronę. Łowienie ryb z brzegu odbywa się przy użyciu jednej z trzech dobrze już znanych metod: spławikowej przystawki, przepływanki w smudze zanęty oraz łatwej w konstrukcji denki leszczowej a obecnie znakomitej metody drgającej szczytówki. Wszystkie te metody łączy wspólny wymóg wysokiej łowności, co dyktuje charakterystyczna dla leszcza przezorność i umiarkowanie w braniu przynęty. Oznacza to, że wędki muszą być w małym stopniu odstraszające, bardzo komunikatywne i cięte. Ich cechą są stosunkowo cienkie żyłki (żyłka główna o średnicy 0,20 mm, przypon 0,14-0.18 mm) oraz tzw. grochowe haczyki.
Najbardziej misterna okaże się przystawka spławikowa na leszcze, stosowana na spokojniejszych łowiskach.
Musi ją cechować, zgodnie z zasadą minimalizacji, bardzo dokładne wzajemne wyważenie spławika i obciążenia oraz ich dopasowanie do siły prądu w łowisku i do niewielkiego temperamentu żerowego ryby. Bardzo celowe okaże się zastosowanie przy niej rodzaj spławika opuszczonego główką w dół. Taki kształt oraz sposób umocowania go na żyłce wynika ze szczególnego zwyczaju ryby: wysokiego podnoszenia przynęty nad dno, na co spławik reaguje płaskim położeniem się na wodę i często znieruchomieniem. Dopiero w chwilę później można zaobserwować jego posuwisty ruch w którąś ze stron, kończący się ukośnym zatopieniem. Spławik butelkowy, dobrze wyważony, dzięki swemu kształtowi będzie pomagał leszczowi w podnoszeniu części obciążenia wędki, szybciej wypłynie i położy się, co przy łowieniu na małe przynęty (groch, pęczak, ziemniak) stanowi sygnał do szybkiego zacięcia ryby.
Kiedy na haczyku umieściliśmy rosówkę, poczekajmy do zanurzenia spławika. Ze spławikiem współdziała obciążenie, tym razem koniecznie rozcztonowane, na domiar tak rozłożone, żeby podniesienie z dna samego tylko dolnego członu (ołowianego koralika) powodowało odchylenie się spławika od pionu. Innym zabiegiem czyniącym przystawkę leszczową bardziej komunikatywną jest dodanie do wędki krótkiego (15 cm)przyponu. Tak skonstruowaną przystawkę, zaopatrzoną w przynętę, zarzucamy nie wprost w interesujący nas punkt łowiska, lecz obok, tak żeby prąd i manewr szczytówki doprowadził przynętę na wyznaczone jej miejsce.

Mam nadzieję, że mój artykuł się spodobał. Jeżeli chcecie dowiedzieć się czegoś więcej o wędkarstwie i metodach zapraszam na forum wędkarskie złotarybka.

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –> <!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

W związku z tym, że mieszkam w Warszawie, do łowisk typowo muszkarskich mam dość daleko. Odległość ta jednak zamiast być wytłumaczeniem na to, że nie da się w okolicach Wawy łowić na muchę, stała się motorem napędowym do znalezienia rozwiązania.

Sprzęt

I rzeczywiście rozwiązanie znalazłem - są nim szczupaki poławiane na muszkę. Do ich połowu stosuję ten sam sprzęt, co do połowu pstrąga (wędka długości 2,7-3m, sznur pływający lub wolnotonący). Jedyną różnicą w sprzęcie jest stosowany przeze mnie przypon wolframowy (polecam plecionki). Bez takiego przyponu łowienia nie polecam ze względów etycznych, odgryzienia muchy zdarzają się dużo częściej niż przynęt spinningowych. O sprzęcie to chyba wszystko - łowić szczupaki naprawdę można prawie wszystkim za wyjątkiem lekkich muchówek na lipienia.

Przynęty

Moimi ulubionymi przynętami na szczupaka jest połączenie puchowca z mudlerem, mucha - główka wykonana z sierści z lusterka sarny bądź jelenia i biały puch, wszystko ukręcone na haczyku typu long w rozmiarze 2 Dostaniemy go na wędkarskim sklepie internetowym.

Dodatkowo główkę muchy ozdabiam parą oczek podnoszących pływalność muchy. Dobre również okazują się i zwykłe puchowce w różnych wielkościach i kolorach, kolor muchy ustalają już same szczupaki.

Łowisko

Idealnym łowiskiem jest takie “coś”, na czym nie da się połowić na spinning i żywca - mocno zarośnięte roślinnością podwodną (przestrzeń między powierzchnią wody a roślinnością wodną taka, by uniemożliwiała łowienie tradycyjnymi metodami). Ideałem jest, gdy brzegi nie są zakrzaczone i nie przeszkadzają w machaniu wędką. No i, oczywiście, najważniejsze: MUSZĄ BYĆ TAM SZCZUPAKI!!!

Technika łowienia

Szczupaki łowię klasycznie na streamera, ściągając sznur zmiennym tempem, ale raczej wolno. I tu tkwi cała tajemnica łowienia - mucha porusza się dużo wolniej niż każda inna przynęta spinningowa, co dla szczupaka jest dużym ułatwieniem w jej pochwyceniu. W przypadku braku brań, zmieniam tempo i muchy, a na końcu miejsce. Biorąc pod uwagę to, jakich much i sznura używam, poruszają się one po powierzchni lub tuż pod nią (przypomina to trochę łowienie na poppery i inne wynalazki powierzchniowe z USA) daje za to niesamowite wrażenia w trakcie brania. Dość częstym scenariuszem brania jest pojawienie się najpierw poruszającego się z niezwykła prędkością “kilwateru” - trójkąta na powierzchni od płetwy grzbietowej szczupaka, po czym następuje branie - gejzer wody lub nawet wyskok.. Życzę powodzenia i TAAAAAAAKICH szczupaków oczywiście na muchę.

Zespół sklepu wędkarskiego zaprasza, także na forum wędkarskie

<!– @page { size: 21cm 29.7cm; margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

O gatunku Lin (Tinca tinca). Rybacy i wędkarze rzadko mylą lina z inną rybą, gdyż wyróżnia się on oliwkowozieloną barwą, małymi, czerwonymi oczami, jak u pluszowego misia, i ciemnymi szarobrązowymi płetwami. Nawet ludzie, którzy nie praktykowali wędkarstwo znają go z nazwy i poznają po jego zielonej skórze, gdyż nie istnieje żadna inna ryba słodkowodna właśnie tak ubarwiona. Z linem wiąże się pewne zjawisko, od lat przekazywane sobie przez kolejne pokolenia wędkarzy. Wśród wielu wędkarzy panuje powszechne przekonanie, że wystarczy, aby ryba innego gatunku, która ma na skórze otwarte rany, otarła się o lina, a one się zagoją. Być może gruba warstwa śluzu pokrywająca ciało lina ma jakieś właściwości lecznicze, ale nie wydaje się, aby ktoś to udowodnił.

Wszystkie cechy lina wskazują na jego siłę i odporność:
owalny, krępy kształt ciała, niewiarygodnie duże zaokrąglone płetwy gruby trzon ciała.
Odżywianie:
Lin poszukujący pożywienia często, ale nie zawsze uwalnia z dna pęcherzyki powietrza, zdradzając swoje miejsce pobytu. Lina można najczęściej złowić na takie przynęty jak: kukurydza, biały robak, czerwony robak, kukurydza+biały robak, mała rosówka bądz duża, ciasto(grunt), makaron, ślimaki.
Oto jego najczęstsze miejsca występowania:
trzcinowiska pałki szerokolistne oczeret jeziorny roślinność wynurzona (liście grążeli)
Sprzęt:
Wytrawny wędkarz może wyholować dużego lina używając najdelikatniejszego sprzętu, lecz najczęściej ryba ucieka. Zbyt mały haczyk może się rozgiąć, zbyt lekki zestaw zaplątany w podwodnej roślinności pęknąć, a potężna ryba może przerwać przypon. Zestaw na lina możemy sobie skomponować sami na internetowym sklepie wędkarskim
Wędka:
Na dobrą sprawę, prawie każde wędzisko o długości od 2.70 do 3,50 m będzie wystarczające do łowienia lina. W wielu sytuacjach będą się one spisywać, lecz mogą zdarzyć się takie, w których zawiodą.
Kołowrotek:
Do połowu lina nadają się kołowrotki małych lub średnich rozmiarów. Kołowrotek powinien lekko pracować i mieć sprawny hamulec. Najlepiej gdyby pomieszczał 100 m żyłki.
Żyłka:
Najlepiej używać żyłki grubości około 0,18 do 0,25 mm i wytrzymałości 1 do 3 kg. Przypony są zawsze cieńsze a ich wytrzymałość należy dostosować do rodzaju przynęty.
Haczyki:
Wszystkie rodzaje powinny być lekkie, aby nie przeciążać przynęty, a jednocześnie na tyle wytrzymałe, aby utrzymać dużego lina.
Podbierak:
Może to być najzwyklejszy podbierak ważne tylko żeby był, bo lin potrafi walczyć do samego końca.
Branie:
Branie lina często można opisać w taki sposób: najpierw spławik przez dłuższą chwile drga poczym wynurza się, leży poziomo na wodzie i po chwili znika pod wodą i właśnie w tym momencie powinno nastąpić zacięcie.

Zapraszamy, także na nasze forum wędkarskie ZŁotarybka